( *-ით აღნიშნული ფრაგმენტი აღებულია ჟურნალ „ნიანგის“
ერთი ძველი ნომრიდან, რომელზეც აიწყო მთელი ბალადა)მას ძმებიც დაუდიოდა - ბადრი და უსუპიანი,
ბევრი ჭამა-სმა უყვარდათ, მწვადები მარილიანი,
შოთები თონეს ჩაკრული და ღვინო გემოიანი.
ამირანს ჭამა უყვარდა, სუფრას ვერ შეელეოდა,
ცხრა დღესა და ცხრა ღამესა სუფრა არ ალაგდებოდა,
სუფრის თავსა და ბოლოში მწვადი არ დაილეოდა,
მამის დანატოვ მარანში ღვინო არ დაიცლებოდა.
მეათე დღესა დამთავრდა პურის ჭამა და სმაია,
იმათსა ნასუფრალზედა დარჩა პური და წყალია,
მამის დატოვილ ცხრა ჭურში ღვინო არ იდგა ნამია,
მარანში ბარკლების ნაცვლად ჭერზე ეკიდა ძვალია.
ამის მჭვრეტელსა ამირანს სახლს არ დაუდგა გულია,
არ უნდა შრომით ცხოვრება, პურის ჭამა-სმა სწყურია,
ამ ნანგრევებში რა უნდა, ჯიბეში უდევს ფულია,
თბილისში გამოემგზავრნენ, დატოვეს ქართლის გულია.
