ვენესუელას საზღვრები მუდამ ღია იყო ნებისმიერი მოგზაურისა თუ სტუმრისთვის, თუნდაც აქ დარჩენა მოენდომებინათ. დეპრესიის უდაბნოში წასული მმართველი ვერც იფიქრებდა, რომ ამ სტუმართმოყვარეობით ვინმე ბოროტად ისარგებლებდა. თუმცა გამოიძებნენ ნდობით ბოროტად მოსარგებლე რო-ბოტები, რომლებიც პირდაპირ შარაგზებზე სახლდებოდნენ, ჯიხურებს დგამდნენ და ათასგვარი წამლებისა და ვირუსიანი ტიტველი ქალების სურათების დისტრიბუციით იყვნენ დაკავებულნი. მათზე თავდაცვის მინისტრისა და მისი თანაშემწეების მიერ ჩატარებული სპეცოპერაციები არ მოქმედებდა - ჯიხურს დაუნგრევდი და ახალს იშენებდა სხვაგან.
ტახტზე დაბრუნებულმა იმპერატორმა მკაცრი სადამსჯელო ღონისძიებები გაატარა ქვეყანაში. პირველ რიგში საზღვრები ჩაკეტა და უვიზოდ ჩიტსაც კი გაუჭირდებოდა ვენესუელაში გადმოფრენა. შემდეგ რო-ბოტებს დაერია, დაკოჭა და ურჩთა ქალაქის ყველაზე ბნელ დილეგში ჩაჰყარა. მართალია, ზოგი რო-ბოტი უწყინარი იყო, მაგრამ კონტროლის პალატის უფროსის Quco-ს მოხსენებით, ისინი წელს ქვემოთ მოშლილები იყვნენ და მათაც დანარჩენი რო-ბოტების ბედი გაიზიარეს. ქვეყანა ისევ ქვეყანას დაემსგავსა, ოღონდ ცოტა გასხვანაირდა.
