ვაშლის და მსხლის ღვინის რეცეპტი 1

ნინო ხოფერიას „საოჯახო წიგნის“ მიხედვით

ნაწილი ვაშლი

დავჯექ და წერა დავიწყე რეცეპტ ვაშლისა ღვინისა,
მასცა მივუძღვნი, ვის უყვარს ტყეშიდა ძებნა ხილისა,
ვწერ დარად “ვეფხისტყაოსნის”, რუსთაველისად დამისად,
კარგად ვუწყ, ფასი არა მაქვს წვერის მაგისა კალმისა.

მიბრძანეს მისად საქებრად წერა ლექსისა ზრდილისა,
“ქება წარბთა და წამწამთა, თმათა და ბაგე კბილისა,
ბროლ-ბადახშისა თლილისა, მის მიჯრით მიწყობილისა”,
თუ არ დასწერო, არ შეგრჩეს მისგან ნაგლეჯი კბილისა.

მე რუსთველი მაპატიებს მისთა მსგავსად ლექსთა წერას,
რავი, ალბათ გადვირიე, ავყოლილვარ ალბათ წერას,
გამოცდები გადმეღობა, ასე ნებავს ბედისწერას,
ძალი მინდა, რომ გარდავხდე გამოცდას და ტესტთა წერას.

ვიცოდი რომ ძნელი იყო, ეს რომ ლექსად დამეწერა,
მაგრამ ვაშლის ღვინისა სმა გულზედ ფიქრად და-მეწერა,
გამოცდების ზუთხვა-კითხვას სჯობდა ლექსი დამეწერა,
ვაშლის ღვინის სიყვარულით მე მუზისა გავხდი წერა.

ნუნუ ბებოს რომ ვუამბე ჩემს გულის განაწონისა,
თქვა ზაფხულს კრეფა ვაშლისა, წონითა აუწონისა,
ქმნა ტკბილთა ღვინო-ბურახთა, სიკეთე მიუწონისა,
რათა დაკლება შემდგომში მით ზედმეტისა წონისა.

"ამირანდარეჯანიანი"

( *-ით აღნიშნული ფრაგმენტი აღებულია ჟურნალ „ნიანგის“

ერთი ძველი ნომრიდან, რომელზეც აიწყო მთელი ბალადა)

იყო ჩაბალხეთს ამირან, ბიჭი ძველ-ძველი, სვიანი,
მას ძმებიც დაუდიოდა - ბადრი და უსუპიანი,
ბევრი ჭამა-სმა უყვარდათ, მწვადები მარილიანი,
შოთები თონეს ჩაკრული და ღვინო გემოიანი.

ამირანს ჭამა უყვარდა, სუფრას ვერ შეელეოდა,
ცხრა დღესა და ცხრა ღამესა სუფრა არ ალაგდებოდა,
სუფრის თავსა და ბოლოში მწვადი არ დაილეოდა,
მამის დანატოვ მარანში ღვინო არ დაიცლებოდა.

მეათე დღესა დამთავრდა პურის ჭამა და სმაია,
იმათსა ნასუფრალზედა დარჩა პური და წყალია,
მამის დატოვილ ცხრა ჭურში ღვინო არ იდგა ნამია,
მარანში ბარკლების ნაცვლად ჭერზე ეკიდა ძვალია.

ამის მჭვრეტელსა ამირანს სახლს არ დაუდგა გულია,
არ უნდა შრომით ცხოვრება, პურის ჭამა-სმა სწყურია,
ამ ნანგრევებში რა უნდა, ჯიბეში უდევს ფულია,
თბილისში გამოემგზავრნენ, დატოვეს ქართლის გულია.

უკანასკნელი იმპერატორი (მე-7 სერია)

უხსოვარ დროში, სანამ Sh@ko იმპერატორად ეკურთხებოდა, მელომანიის ოლქი ყველაზე განვითარებული იყო მთელ ვენესუელაში (ოღონდ, ჩამაასხიეთის, იგივე სასიყვარულო ოლქის შემდეგ, სადაც ვენესუელის ელიტარული საზოგადოებდა ცხოვრობდა). ყველა ცნობილი მომღერალი აქ ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა იმ ავბედით აპოკალიფსამდე და შემდეგ გადასახლდნენ იმ ადგილებში, რაც იციან ფანებმა, მაგრამ მე და შენ ხომ ვიცით სინამდვილეში როგორც იყო?!

იმ უხსოვარ დროშივე მელომანიის ოლქს თავისი არქიტექტორი ჰყავდა - Gud-zeppelin, რომელსაც უამრავი მომღერლის სახლი ჰქონდა აგებული და ამ სახლებში ყოველთვის სასურველი სტუმარი იყო. ჭორები დადიოდა, რომ ჯგუფ "პინკ ფლოიდის" სახლის აგებისას შეუყვარდა David Gilmour-ს მზეთუნახავი არქიტექტორი და ცოლადაც მოიყვანა. ისინი აპოკალიფსამდე ბედნიერად ცხოვრობდნენ ვენესუელას მელომანიის ოლქში.

ყველა ხელოვანს უმძიმს მის ქმნილებებთან განშორება, მაგრამ Gud_zeppelin-ისთვის ორმაგად მძიმე იყო მიწისძვრის შედეგად "პინკ ფლოიდის", და არამარტო, სახლების განადგურება. გარდა იმისა რომ ულამაზესი სახლები აღიგავა პირისგან მიწისა, David-ი თავის ჯგუფთან ერთად გადავიდა თავის "ამჟამინდელ ქვეყანაში" საცხოვრებლად და მოღვაწეობის გასაგრძელებლად. გუდამ მასთან წასვლა ვერ მოახერხა და საშინელი კაეშანი შემოაწვა. მაგრამ იგი მხიარული გოგო იყო და მალე გამოუკეთდა ხასიათი. მისი ღიმილის მზესაც კი შურდა.

უკანასკნელი იმპერატორი (მე-8 სერია)

„დუმილი ოქროა, ლაპარაკი კი - ვერცხლი“  - ამ პრინციპით ცხოვრობდა ვენესუელის მმართველი. ეს ინაუგურაციისას პრესკონფერენციაზეც თქვა, რაზეც თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა ერთ-ერთ ჟურნალისტსა და ჩამაასხიეთის ოლქის გუბერნატორ Ketunebii-ს. მან შესთავაზა მმართველს, რომ „აალაპარაკებდა“, მხოლოდ თავის ქალას ახდიდა და მალევე დაახურებდა. Sh@ko, რათქმაუნდა, მურჰუნის თვალით უყურებდა ამ ყველაფერს, მაგრამ Ketunebii-ს მომაჯადოებელ თხოვნას უარი ვერ უთხრა და თავი შეუშვირა.

თავის ქალის ახდიდან დახურვამდე რა ხდებოდა, მმართველს არ ახსოვს, მაგრამ თვალები გაახილა თუ არა, მის გარშემო შეკრებილი ცნობისმოყვარეთა ჯგუფიდან ერთ-ერთი პირველი Anarxialevan-ი დაინახა. Anarxialevan-ი Ketunebiis ქმარუკა იყო. როცა Ketunebii-ს ესაუბრებოდა, თბილი და საყვარელი იყო, მოფერებით პიტაჩოკსაც კი ეძახდა. აი, როცა საერთოდ ლაპარაკობდა, ცენზურაში, ცოტა არ იყოს, მოიკოჭლებდა. გასაკვირი არც იყო, რადგან ის Datka-ს მეგობარი იყო და ყველაფერში მხარს უბამდა. ერთად ილაშქრებდნენ ტოკიო ჰოტელის ბანდფორმირებების წინააღმდეგ და ერთადაც იშიფრებოდნენ ცენზორ-ფილტრატორის მიერ უხამსი სიტყვების ხმარების დროს.

უკანასკნელი იმპერატორი (მე-9 სერია)

ვენესუელას საზღვრები მუდამ ღია იყო ნებისმიერი მოგზაურისა თუ სტუმრისთვის, თუნდაც აქ დარჩენა მოენდომებინათ.  დეპრესიის უდაბნოში წასული მმართველი ვერც იფიქრებდა, რომ ამ სტუმართმოყვარეობით ვინმე ბოროტად ისარგებლებდა. თუმცა გამოიძებნენ ნდობით ბოროტად მოსარგებლე რო-ბოტები, რომლებიც პირდაპირ შარაგზებზე სახლდებოდნენ, ჯიხურებს დგამდნენ და ათასგვარი წამლებისა და ვირუსიანი ტიტველი ქალების სურათების დისტრიბუციით იყვნენ დაკავებულნი. მათზე თავდაცვის მინისტრისა და მისი თანაშემწეების მიერ ჩატარებული სპეცოპერაციები არ მოქმედებდა - ჯიხურს დაუნგრევდი და ახალს იშენებდა სხვაგან.

ტახტზე დაბრუნებულმა იმპერატორმა მკაცრი სადამსჯელო ღონისძიებები გაატარა ქვეყანაში. პირველ რიგში საზღვრები ჩაკეტა და უვიზოდ ჩიტსაც კი გაუჭირდებოდა ვენესუელაში გადმოფრენა. შემდეგ რო-ბოტებს დაერია, დაკოჭა და ურჩთა ქალაქის ყველაზე ბნელ დილეგში ჩაჰყარა.  მართალია, ზოგი რო-ბოტი უწყინარი იყო, მაგრამ კონტროლის პალატის უფროსის Quco-ს მოხსენებით, ისინი წელს ქვემოთ მოშლილები იყვნენ და მათაც დანარჩენი რო-ბოტების ბედი გაიზიარეს. ქვეყანა ისევ ქვეყანას დაემსგავსა, ოღონდ ცოტა გასხვანაირდა.